«

»

Sep 14 2010

Asmund Laerdal (1910-1981)

 

Το 1958, μια, όπως θα αποδεικνυόταν, σημαντική συνάντηση για το μέλλον της αναζωογόνησης θα λάμβανε χώρα, στα πλαίσια των εργασιών του σκανδιναβικού συνεδρίου αναισθησιολογίας στη Νορβηγία.  Ο Peter Safar,  από τις ΗΠΑ, ο οποίος ένα χρόνο προηγουμένως είχε αποδείξει ότι ο εκπνεόμενος αέρας  (mouth to mouth, mouth to nose) περιείχε ικανή ποσότητα οξυγόνου για να καλύψει τις ανάγκες ενός θύματος καρδιοπνευμονικης ανακοπής, συναντήθηκε με το Bjorn Lind από το Stavanger και τον James Elam και προσπάθησαν να δουν πως θα μπορούσαν να εφαρμόσουν στην πράξη τη μετάδοση αυτής της τόσο σημαντικής για την εποχή γνώσης καθώς επίσης και την εκπαίδευση σε ευρεία κλίμακα πληθυσμού μέσω της χρήσης εκπαιδευτικών βοηθημάτων.

Ο κατασκευαστής πλαστικών παιχνιδιών Asmund Laerdal ίσως να ήταν μια πιθανή λύση…

Στην πραγματικότητα ο Asmund Laerdal  ήταν πολύ πιο ευαισθητοποιημένος από ότι η ομάδα των τριών υπολόγιζε καθότι μερικούς μήνες πιο πριν είχε σώσει το δίχρονο γιο του από πνιγμό με τη χορήγηση αναπνοών στόμα με στόμα. Έτσι στην πρόταση της ομάδας για βοήθεια ο Laerdal όχι μόνο ανταποκρίθηκε θετικά αλλά κάλυψε και σημαντικό μέρος από τα αρχικά έξοδα διότι στα πρώιμα στάδια του εγχειρήματος δεν είχε βρεθεί η αναγκαία χρηματοδότηση.

Οι προδιαγραφές για την εκπαιδευτική κούκλα είχαν τεθεί. Ένα ομοίωμα προσώπου, με αεραγωγό που να μπορεί να αποφραχθεί και να ανοίξει, με κεφάλι  που να μπορεί να στραφεί για τους αναγκαίους χειρισμούς, εύκολο στη μεταφορά και οικονομικά προσιτό. Τα χαμηλά κόστα παραγωγής ήταν αναγκαία για να επιτευχθεί η πρωταρχική ιδέα-στόχος που ήθελε μεγάλες μάζες του πληθυσμού να εκπαιδεύονται στη χορήγηση εμφυσήσεων διάσωσης. Αυτό που προβλημάτισε περισσότερο την ομάδα ήταν το ύφος του προσώπου. Κατέληξαν τελικά στο να αποτυπώσουν το πρόσωπο ενός κοριτσιού, αγνώστων στοιχείων,  που είχε ανασυρθεί πνιγμένο από τον ποταμό Σηκουάνα στο Παρίσι αρκετά χρόνια πιο πριν και η φωτογραφία του οποίου είχε συγκλονίσει την κοινή γνώμη διότι το πρόσωπο της εξέπεμπε μια ανεξήγητη γαλήνη και μια απροσδιόριστη αινιγματικότητα. Την ονόμασαν Άννα και η πρώτη κούκλα η γνωστή Resusci-Anne άρχισε να παράγεται.

Το 1961, ο αμερικανικός ερυθρός σταυρός παράγγειλε μεγάλες ποσότητες Resusci-Anne διότι με εντολή του νεοεκλεγέντος προέδρου Kennedy, ο οποίος είχε δει στα προγράμματα αναζωογόνησης ικανές και φερέλπιδες προσπάθειες να σωθούν πολλές ζωές, καθιερώθηκαν προγράμματα εκπαίδευσης στα αμερικανικά σχολεία.

Λίγο αργότερα, το 1964, δύο αμερικανοί μηχανικοί οι Knickerbock και Kowenhoven έκαναν μια θεμελιώδη ανακάλυψη. Ότι, οι θωρακικές συμπιέσεις μπορούν να παρέχουν αιματική ροή στον εγκέφαλο ικανή να τον διατηρήσει σε λειτουργική κατάσταση και να αυξήσει κατακόρυφα τις πιθανότητες επιβίωσης. Παράλληλα, με την υιοθέτηση της ανακάλυψης αυτής από το CPR Committee στα προγράμματα εκπαίδευσης, δημιουργήθηκαν οι πρώτες Resusci-Anne που παρείχαν και τη δυνατότητα χορήγησης θωρακικών συμπιέσεων.

Σε όλη αυτή την πορεία ο Asmund Laerdal ποτέ δεν είδε την προσπάθεια αυτή επιχειρηματικά. Διέθεσε τα τρία τέταρτα της περιουσίας του και των κερδών από την Resusci-Anne στη δημιουργία πάμπολλων κέντρων εκπαίδευσης και τμημάτων επειγόντων σε πολλά νοσοκομεία της πατρίδας του Νορβηγίας καθώς και στην χορήγηση εκπαιδευτικών υποτροφιών. Δεν είναι τυχαίο που σήμερα η Νορβηγία θεωρείται χώρα-πρότυπο ως προς την εκπαίδευση της καρδιοπνευμονικής αναζωογόνησης με τεράστια ποσοστά του γενικού πληθυσμού  (πέραν του 90%) να είναι εκπαιδευμένα στη βασική ΚΑΡΠΑ (από μικρά παιδιά σε δημοτικά μέχρι ηλικιωμένους). Για το λόγο αυτό ήταν ο πρώτος και έκτοτε μόνος μη γιατρός που έλαβε το διεθνές βραβείο του αμερικανικού καρδιολογικού συνδέσμου (AHA) το 1978.

Ο Asmund Laerdal πέθανε το 1981. Χωρίς αυτόν η διδασκαλία της καρδιοπνευμονικής αναζωογόνησης δεν θα ήταν η ίδια. Η αίσθηση του καθήκοντος που τον διακατείχε ήταν ένας από τους κύριους λόγους που εκατομμύρια άτομα σε όλο τον κόσμο εκπαιδεύτηκαν στο να σώζουν θύματα ανακοπής. Μαζί με αυτούς και όλοι εμείς…